کوتاه اما خواندنی

حس تو

khandanyha — Tue, 01 Dec 2009 13:52:58 GMT

«عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست ، پیوسته نوکردن خواستنی است که خود پیوسته خواهان نو شدن است و دیگرگون شدن »

«زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ ، پرشی دارد اندازه عشق ، زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود »

عشق تازگی و طراوت شاخه خشک شده گلی است که لای کتابهای قدیمی پیدا می کنی ، حتما دیده ای ... هنوز هم همان طراوت را دارد حتی گاهی بیشتر از زمان تازه بودنش.

«او»ی من !

« حس» تو هميشه تازه است حتي اگر چندين سال لابلاي ورقه هاي دنياي (به قول خودت) وانفسا سكوت كرده باشد.

اما من ...

تا آخر عمر مديونتم چون «حسي» به من دادي كه شيريني آن مدتها ذهنم را نوازش مي دهد . نمی دانم تا کی شاید تا وقتی که «شیرینی» دیگری بچشم.

فقط

از تو و احساست ممنونم .

میلاد ضامن آهو

khandanyha — Thu, 29 Oct 2009 13:14:18 GMT

«او از آن روي رضـا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود و همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند»

مگر نه اين است كه ما ايرانيان هرچه داريم از بركت وجود توست.

مگر نه اين است كه حال غريب را جز غريب نمي فهمد كه ما همه غريبيم . ما سالهاست دلهامان را به پنجره چوبي كرمت گره زده ايم . و تو چه سخاوتمندانه گره مي گشايي.

ما مگر آغوشي گرمتر از بارگاهت مي شناسيم كه به آن پناه ببريم ؟ و تو چه صابر، زكي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي و رضـــايي كه همه را مي پذيري.تو غریب با همه کس آشنا يي ،تو رفیق زائر بی دست و پايي.

يا معين الضعفاء يار غريبان چه چشمها كه بينايت شدند و چه دلها كه راضي گشتند از رضــا.

دل ما را نيز مانند گنبد طلايي ات طلايي كن.

اي سلطان دلها به صحن دل ما ايرانيان در قطعه اي از بهشت خوش آمدي.

از همه دوستان مشهدي التماس دعا دارم.

تازه شدن

khandanyha — Sun, 25 Oct 2009 14:41:18 GMT

« احتیاط باید کرد ، همه چیز کهنه می شود و اگر کوتاهی کنیم عشق نیز . بهانه ها جای حس عاشقانه را خوب می گیرند . »

باید اعتراف کنم که از بی اعتباری خود می ترسم ! چطور ؟ می ترسم دل بستن نیز مانند رفتار روزانه ام شود . بی آنکه متوجه راه می روم ، غذا می خورم ، نگاه می کنم .

می ترسم ندانسته دل ببندم به دنیا ، دوستی ها ، قدرتها ، آدمها و حتی این نوشتن ها !

عادت نوشتن را اصلا دوست ندارم بدم می آید از نویسنده ای که هر روز «باید» ستون مربوط به خود را در روزنامه پر کند . گاهی اوقات سکوت چند ساله هم برای فرار از عادت سخن گفتن لازم است . تازه شدن عشق نیز برای «زندگی» عشق .

تازه شدن در همه چیز لازم است ؛ رفتار ، صحبت ، زندگی حتی دوستی و محبت . با دوستان خود دوباره دوست شدن حس همان آشنایی ابتدا را دارد .

بايد خيلي مواظب باشم ؛ خيلي ...

از «او» و او ياري مي جويم

از «او» مي خواهم عشقش را صادقانه بر من ببخشد

و به درگاه او مي نالم كه :

قدرتي ده تا عشق من هيچ گاه كهنه نگردد و گذشت زمان عشقم را به «او» و خودت فرسوده نكند .

كه بزرگم چه زيبا مي گويد :

يادمان باشد اگر روزي خاطرمان تنها ماند ، طلب عشق ز هر بي سروپايي نكنيم !

دوست داشتن از عشق برتر است

khandanyha — Wed, 14 Oct 2009 17:45:18 GMT

این پست رو ابتدا تو اردیبهشت ۸۵ نوشتم (آرشیو اردیبهشت ۸۵) اما یه بار دیگه می آرم تا همه دوستان جدید و قدیم استفاده ببرند

دوست داشتن از عشق برتر است ...

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی ، اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال .

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هر چه از غریزه سر زند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هر جا که یک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می یابد .

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر می گذارد ، اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می کند و بر آشیانه بلندش روز و روزگار را دستی نیست ...

عشق ، در هر رنگی و سطحی ، با زیبایی محسوس ، در نهان یا آشکار رابطه دارد . چنان که شوپنهاور می گوید : «شما بیست سال بر سن معشوق تان بافزایید، آنگاه تاثیر مستقیم آن را بر روی احساس تان مطالعه کنید »!

اما دوست داشتن چنان در روح غرق است و گیج و جذب زیبایی های روح که زیبایی های محسوس را به گونه ای دیگر می بیند .

عشق طوفانی و متلاطم و بوقلمون صفت است ، اما دوست داشتن آرام و استوار و پروقار و سرشار از نجابت .

عشق با دوری و نزدیکی در نوسان است . اگر دوری به طول انجامد ضعیف می شود ، اگر تماس دوام یابد به ابتذال می کشد و تنها با بیم و امید و تزلزل و اضطراب و «دیدار و پرهیز» ، زنده و نیرومند می ماند . اما دوست داشتن با این حالات نا آشناست دنیایش دنیای دیگری است .

عشق جوششی یک جانبه است ، به معشوق نمی اندیشد که کیست ؟ یک «خود جوشی ذاتی است» ، از این رو همیشه اشتباه می کند و در انتخاب به سختی می لغزد و یا همواره یکجانبه می ماند و گاه ، میان دو بیگانه نا همانند ، عشق جرقه می زند ، و چون در تاریکی است و یکدیگر را نمی بینند ، پس از انفجار این صاعقه است که در پرتو روشنایی آن ، چهره یکدیگر را می توانند دید و در اینجاست که گاه پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره هم می نگرند احساس می کنند که همدیگر را نمی شناسند و بیگانگی و ناآشنایی پس از عشق که درد کوچکی نیست فراوان است .

اما دوست داشتن در روشنایی ریشه می بندد و در زیر نور سبز می شود و رشد می کند و از این روست که همواره پس از آشنایی پدید می آید ، و در حقیقت در آغاز ، دو روح خطوط آشنایی را در سیما و نگاه یکدیگر می خوانند ، و پس از «آشنا شدن» است که «خودمانی» می شوند . دو روح ، نه دو نفر ، که ممکن است دو نفر با هم در عین رودربایستی ها احساس خودمانی بودن کنند .

عشق ، جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانیِ «فهمیدن» و «اندیشیدن» نیست . اما دوست داشتن در اوج معراجش ، از سر حد عقل فراتر می رود و فهمیدن و اندیشیدن را نیز از زمین می کند و با خود به قله بلند اشراق می برد .

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند و دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در «دوست» می بیند و می یابد .

عشق یک فریب بزرگ و قوی است و دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی ، بی انتها و مطلق .

عشق بینایی را می گیرد و دوست داشتن می دهد .

عشق همواره با شک آلوده است و دوست داشتن سراپا یقین است و شک ناپذیر . از عشق هرچه بیشتر می نوشیم ، سیراب تر می شویم و از دوست داشتن هر چه بیشتر ، تشنه تر ، عشق هرچه دیرتر می پاید کهنه تر می شود و دوست داشتن نوتر .

عشق تملک معشوق است و دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست .

عشق لذت جستن است و دوست داشتن پناه جستن ، عشق غذا خوردن یک گرسنه است و دوست داشتن «همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن» است .

عشق گاه جابجا می شود و گاه سرد می شود و گاه می سوزاند . اما دوست داشتن از جای خویش ، از کنار دوست خویش ، بر نمی خیزد ؛ سرد نمی شود که داغ نیست ؛ نمی سوزاند که سوزاننده نیست .

عشق رو به جانب خود دارد . خود خواه است و خود پا و حسود و معشوق را برای خویش
می پرستد و می ستاید ، اما دوست داشتن رو به جانب دوست دارد ، دوست خواه است و دوست پا و خود را برای دوست می خواهد و او را برای او دوست می دارد و خود در میانه نیست .

... که دوست داشتن از عشق برتر است و من ، هرگز ، خود را تا سطح بلند ترین قله
عشق های بلند ، پایین نخواهم آورد .

دکتر علی شریعتی

khandanyha — Wed, 05 Aug 2009 21:52:18 GMT

تو می آیی

khandanyha — Tue, 04 Aug 2009 21:45:18 GMT

فكر نمي كرديم جدايي جانگداز بنمايد ،‌دوست داشتني ترين احساسها نيز از فراق هزارساله غمگين مي شوند.

دلمان قرص است كه مي آيي

به ظلمت آسمان نااميد نمي شويم ،‌طلوع و فرداها را مي شماريم و جمعه ها را . مگر چه داشت اين دل ما كه آمدنت را مي لرزاند .

چشمانمان كوچكتر از آنند كه بودنت را حس كنند اما قلبهامان سرشار از عطر انتظار توست .

اي صاحب دلها ، نوازشهايت و نگاههايت را از ما دريغ مكن .

ديگر اشكهامان تاب ايستادن ندارند گويي تو مي خواني شان . كاش دلهاي سردرگم و خسته مان را نيز مي خواندي ، كاش حس حضورت در چشمها گل مي داد و نه فقط در دلها كه گاه شرم دارم از چشمانم كه لياقت قدوم خجسته ات را ندارند

نكند عادت كنيم به دوري ات . نكند از ياد ببريم دلها را كه اشتياق گاه دردناك مي شود و شيطان قطره هاي عقل در دل مشتاق مي چكد .

گاه مي خواهم چشمانم را به روي هر چه تاريكي است ببندم و طراوت حضورت را معصومانه حس كنم

زماني كه فقط بهار است و زمستان سرد از شرم آغوش گرم تو رنگ باخته است

زماني كه اگر مرغ عشقي عاشق باشد بي اعتنا به قفس آواز مي خواند

زماني كه رنگها رنگي اند و گلاب بوي گل محمدي مي دهد

وه كه چه زيباست ،‌نه اشكي ،‌نه دردي و نه دل نگراني سراسر تازگي و شور و قرار

پس بيا و زيبايي كن ...

بيا ...

عظمت آن ...

khandanyha — Sun, 21 Jun 2009 15:13:19 GMT

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است »

مدتی است سوالی در ذهنم ریشه دوانده ، موضوعی به نام «عظمت دوست داشتن»

کاش می دانستم دایره عشق بر دل محیط است یا محاط . گاهی اوقات از وسعت عشق می ترسم و گاهی اوقات از تقدس واژه و حتی بی اجازه فکر کردن هم آزارم می دهد .

پروانه ای که تاب سوختن ندارد حق ندارد نزدیک شمع گردد چرا که ممکن است با آزمودنهای خود اصل شعله را مبتذل کند ، در هر بار سنجش صورتی ناصواب و بی رنگ را بنمایاند و حرمت شمع کم کم از میان برود .

متاسفم که گاهی اوقات آب زلال چشمه نیز از دود و دم اتومبیلهای دوردست خود نیز غمگین می شود اما باید بپذیریم که در سینه سنگی و سیمانی زنده بودن حال (صورتی که خود زاده ایم !) برای لمس سادگی و معصومیت و صمیمیت گل راه هست .

... و تلاش کنیم برای فرو بردن لحظه باکره یک لبخند و برای پیک قرب کارت دعوت بفرستیم که هر گاه به یک نسیم ساکت عشق چشم باز می کنم احساس صمیمیت و انس می کنم و گاه ارضا می شوم از تفکر ناب و تفریق ، حسی شبیه پرواز ، بی وزنی ...

همینجاست که خوفناک می نمایاند گستره عشق .

ودر نهایت به خود «او» می اندیشم که به راستی مرز عشق کجاست ؟ آیا معیاری وجود دارد که بگوییم : از این به بعد خارج از محدوده عشق هستی ؟!

نمی دانم

کاش «او» راهنمایی ام کند .

khandanyha — Tue, 26 May 2009 16:08:01 GMT

khandanyha — Mon, 11 May 2009 15:24:44 GMT

«او» در آخرين كلامش گفت :

«توکل به خدا تا قسمت چی باشه ؟»

چقدر رنگارنگ نوشته اند از این واژه ها : قسمت ، تقدیر ،

چقدر سرنوشت کلمه آشنا و همه جا گیری است . همه می شناسندش حتی برگهای ریزو درشت پاییز نیز

اما عشق را فقط عده خاصی می فهمند ، بقیه اگر هم بشناسندش ، درکش نمی کنند . آنان که درک می کنند حتما عاشق بوده اند . نمی شود عشق را چشیده باشی و عاشق نباشی !

این عقیده من است . در این زمانه عاشق دوگونه است : یا انسان پاک و وارسته و البته خيلي خاص که همان عاشق حقیقی است و یا پست و دون که همین مثلا عشقشان نقطه آغاز هوس بازی شان است .

به نظر من آدم معمولی ، آدم متوسط ، عاشق نمی شود .

هرگز ...

باید سعی کنم عشق را درک کنم و از دسته اول باشم.

آه ... خدایا مرا ببخش

عشق پاکتر از این حرفهاست که آنرا با هوس بازی مقایسه کنیم . اصلا معنی ندارد مقایسه خورشید و فانوسک سیاه روی ناچیز. اصل مقایسه اشتباه است چه برسد به نتیجه مقایسه .

خدایا مرا ببخش

khandanyha — Sat, 18 Apr 2009 16:23:04 GMT

تصمیم دارم از این عشق استفاده کنم ، نه سوء استفاده . البته اگر عشق بنامیمش.

«او» خیلی سعی می کند خود را «احساساتی» نشان دهد . یک بار می گفت : من ..تر خیلی احساساتی هستم !

اما من رک می گویم که نیست !! حتی درآخرین کلامش هم به من ثابت کرد که منطقی ترین ..تری است که من می شناسم و تمام وجودش عقل و قانون است !

حتما به یاد می آورد وقتی گفتم : حرفی که می زنی ابتدا یک سر به عقل می زند بعد گفته می شود و «او» از «مدل» من پرسید؟؟ ... مدلهای 63 و 61 !!!!!! چقدر خنديديم ...

تک تک آن لحظه ها را به یاد می آورم ،«او» آنروز چقدر صاف و ساده بود همانگونه که از ابتدا بود و من نگرانش بودم و «او» خوب می دانست .

مي دانم صبر و بردباري كه «او» دارد خيلي كمكش مي كند ،

دل نبستن به ««دلبر»» هاي !!! اين زمانه كار آساني نيست .

«او» به حباب دل نمي بندد ‌همين خصلت هاي «او» مرا شيفته كرده است ، بايد سعي كنم همانند «او» باشم و هيچگاه به نرمه نسيم نوروزي ناپايدار دل نبندم